خوابت همی ببرد، من انگشت ازان زدم

زاد عزیز خویش و تهی کرد توبره

آخر به قهر او خبرم داد، هم چنین

از مکر او، بزرگ حکیمی به قاهره

پیش تو بر کناره خوش بانگ پاتره

تو خفته ای خوش ای پسر و چرخ و روز و شب

همواره می کنند ببالینت پنگره