پیش تو بر کناره خوش بانگ پاتره

آخر به قهر او خبرم داد، هم چنین

از مکر او، بزرگ حکیمی به قاهره

خوابت همی ببرد، من انگشت ازان زدم

تو خفته ای خوش ای پسر و چرخ و روز و شب

همواره می کنند ببالینت پنگره

گرتو به خواب و خور بدهی عمر همچو خر