از مکر او، بزرگ حکیمی به قاهره

من زرق او خریدم و خوردم به روی او

زاد عزیز خویش و تهی کرد توبره

آخر به قهر او خبرم داد، هم چنین

خوابت همی ببرد، من انگشت ازان زدم

پیش تو بر کناره خوش بانگ پاتره

تو خفته ای خوش ای پسر و چرخ و روز و شب