بر نه به خرت بار که وقت آمده است

چون کرد بر تو چرخ کمان را به زه

تو نرم شو چو گشت زمانه درشت

مسته برو که سود ندارد سته

دل در سرای و جای سپنجی منه

خواهی که تیر دهر نیابد تو را

جوشن ز علم جوی و ز طاعت زره