تو خود زین که من گفتمت بر یقینی

سخن تا نگوئی به دینار مانی

ولیکن چو گفتی پشیزی مسینی

چو تیره گمانی تو و من یقینم

تو مر زرق را چون همی فقه خوانی

چه مرد سخن های جزل و متینی؟

خراسان چو بازار چین کرده ام من