چه مرد سخن های جزل و متینی؟

چو تیره گمانی تو و من یقینم

تو خود زین که من گفتمت بر یقینی

تو مر زرق را چون همی فقه خوانی

خراسان چو بازار چین کرده ام من

به تصنیف های چو دیبای چینی

چو یکسر معین تو گشتند دیوان