تو مر زرق را چون همی فقه خوانی

ولیکن چو گفتی پشیزی مسینی

چو تیره گمانی تو و من یقینم

تو خود زین که من گفتمت بر یقینی

چه مرد سخن های جزل و متینی؟

خراسان چو بازار چین کرده ام من

به تصنیف های چو دیبای چینی