ور به درویشی زکاتت داد باید یک درم

از بخار گند می طبلی پر از هپیون کنی؟

خوش بخندی بر سرود مطرب و آواز رود

ور توانی دامنش پر لولو مکنون کنی

طبع را از ناخوشی چون مار و مازریون کنی

گاه بی شادی بخندی خیره چون دیوانگان

گاه بی انده به خیره خویشتن محزون کنی