خانه ای کرده ستی اندر دل ز جهل و هر زمان

وقت هشیاری از انده روی چون طاعون کنی

درد نادانی برنجاند تو را ترسم همی

درد نادانیت را چون نه به علم افسون کنی؟

آن همی خواهی که در وی نقش گوناگون کنی

خانه هوش تو سر بر گنبد گردون کشد

گر تو خانه بی هشی را بر زمین هامون کنی