گر تو خانه بی هشی را بر زمین هامون کنی

خانه ای کرده ستی اندر دل ز جهل و هر زمان

آن همی خواهی که در وی نقش گوناگون کنی

خانه هوش تو سر بر گنبد گردون کشد

دل خزینه توست شاید کاندرو از بهر دین

بام و بوم از علم سازی وز خرد پرهون کنی

موش و مار اندر خزینه خویش مفگن خیر خیر