مر جان تو را تن است بارانی

این جامه و جامه پوش خاک آمد

تو خاک نه ای که نور یزدانی

بارانی تنت گر گلیم آمد

این چیست که زنده کرد مر تن را

نزدیک خرد؟ تو بی گمان آنی

ای زنده شده به تو تن مردم