ای زنده شده به تو تن مردم

مر جان تو را تن است بارانی

این چیست که زنده کرد مر تن را

نزدیک خرد؟ تو بی گمان آنی

مانا که تو پور دخت عمرانی

ترسا پسر خدای گفت او را

از بی خردی خویش و نادانی