این چیست که زنده کرد مر تن را

تو خاک نه ای که نور یزدانی

بارانی تنت گر گلیم آمد

مر جان تو را تن است بارانی

نزدیک خرد؟ تو بی گمان آنی

ای زنده شده به تو تن مردم

مانا که تو پور دخت عمرانی