مادری هرگز من چون تو ندیده ستم

ما تو را،ما را از بهر چه آزاری؟

بچه توست همه خلق و تو چون گربه

روز و شب با بچه خویش به پیکاری

نیست مان باتو و، نه بی تو، مگر خورای

گر نبائیمت از بهر چه زائی مان

ور بزائی مان چون باز بی وباری؟