ور بزائی مان چون باز بی وباری؟

مادری هرگز من چون تو ندیده ستم

نیست مان باتو و، نه بی تو، مگر خورای

گر نبائیمت از بهر چه زائی مان

گرد می گردی بر جای چو خون خواره

گر ندانی ره نشگفت که خونخواری

زن بدخو را مانی که مرا با تو