نیست مان باتو و، نه بی تو، مگر خورای

بچه توست همه خلق و تو چون گربه

روز و شب با بچه خویش به پیکاری

مادری هرگز من چون تو ندیده ستم

گر نبائیمت از بهر چه زائی مان

ور بزائی مان چون باز بی وباری؟

گرد می گردی بر جای چو خون خواره