از مادر خویش می نزائی

ای گاو! چرای شیر مرگی

بندیش که پیش او نیائی

تو جز که ز بهر این قوی شیر

از کاهش و نیستی بیندیش

امروز که هستی و فزائی

دندان جهان همیت خاید