گهی تر و خوش گل گهی خشک خاری

یکی را به گردون همی برفرازی

یکی را به چاهی فرو می فشاری

نمانی مگر گلبنی را، ازیرا

چو دندان مار است خارت، برآرد

دمار از کسی که ش به خارت بخاری

اگر جاهل اندر تو بدبخت شد، من