آنکه عاصی شد مر جد تو آدم را

غرض ایزدی از عالم جسمانی

نور از اقبال و ز سلطان تو می جوید

چون بتابد ز شرف کوکب سرطانی

چون تو را دید بسی خورد پشیمانی

گر بدو بنگری امروز یکی لحظت

طاعتی گردد و بیچاره و فرمانی