طاعتی گردد و بیچاره و فرمانی

آنکه عاصی شد مر جد تو آدم را

چون تو را دید بسی خورد پشیمانی

گر بدو بنگری امروز یکی لحظت

گیتی امید به اقبال تو می دارد

که ازو گرد به شمشیر بیوشانی

چو بدو بنگری آنگاه به صلح آید