گر بدو بنگری امروز یکی لحظت

چون بتابد ز شرف کوکب سرطانی

آنکه عاصی شد مر جد تو آدم را

چون تو را دید بسی خورد پشیمانی

طاعتی گردد و بیچاره و فرمانی

گیتی امید به اقبال تو می دارد

که ازو گرد به شمشیر بیوشانی