همواره دوان و در قفای شاهی

داند که تو بدبخت بر ضلالی

چون خویشتنی را رهی شده ستی

از بی خردی ی خویش و بی کمالی

گوئی که مگر شاه را قذالی

مر باز جهان را به تن تذروی

مر یوز طمع را به دل غزالی