کار نیاید نکو به تنگ دلی

یک هنرستش که عیب او ببرد

آنکه زوالی است فعلش و بدلی

صبر کنم با جهان ازانکه همی

از تو جهان رنج خویش چون گسلد

چون تو ازو طمع خود نمی گسلی؟

از پی نان آب روی خویش مبر