از پی نان آب روی خویش مبر

کار نیاید نکو به تنگ دلی

از تو جهان رنج خویش چون گسلد

چون تو ازو طمع خود نمی گسلی؟

آب بکار آیدت کز آب و گلی

گرچه گلی تو چو آب روی بود

تو نه گلی بل طری و تازه گلی