گرچه گلی تو چو آب روی بود

چون تو ازو طمع خود نمی گسلی؟

از پی نان آب روی خویش مبر

آب بکار آیدت کز آب و گلی

تو نه گلی بل طری و تازه گلی

گرت نباید بد و بلا و خلل

عادت کن بی بدی و بی خللی