آب بکار آیدت کز آب و گلی

از تو جهان رنج خویش چون گسلد

چون تو ازو طمع خود نمی گسلی؟

از پی نان آب روی خویش مبر

گرچه گلی تو چو آب روی بود

تو نه گلی بل طری و تازه گلی

گرت نباید بد و بلا و خلل