چون تو ازو طمع خود نمی گسلی؟

صبر کنم با جهان ازانکه همی

کار نیاید نکو به تنگ دلی

از تو جهان رنج خویش چون گسلد

از پی نان آب روی خویش مبر

آب بکار آیدت کز آب و گلی

گرچه گلی تو چو آب روی بود