از غزل و می چو تیر و گل نشود

از غزل و می مگر که مفتعلی

چون عسلی شد زخانت زرد، چرا

با غزل و می به طبع چون عسلی؟

پشت چو چوگان و روی چون عسلی

آنکه برو گفته ای سرود و غزل

از تو گسست و تو زو نمی گسلی