آنکه برو گفته ای سرود و غزل

با غزل و می به طبع چون عسلی؟

از غزل و می چو تیر و گل نشود

پشت چو چوگان و روی چون عسلی

از تو گسست و تو زو نمی گسلی

او چو فرو هشت زیر پای تو را

چونکه تو او را ز دل برون نهلی؟