او چو فرو هشت زیر پای تو را

پشت چو چوگان و روی چون عسلی

آنکه برو گفته ای سرود و غزل

از تو گسست و تو زو نمی گسلی

چونکه تو او را ز دل برون نهلی؟

سنگ تو از گشت چرخ گشت چو گل

کی نگرد سوی تو کنون چگلی؟