پشت چو چوگان و روی چون عسلی

چون عسلی شد زخانت زرد، چرا

با غزل و می به طبع چون عسلی؟

از غزل و می چو تیر و گل نشود

آنکه برو گفته ای سرود و غزل

از تو گسست و تو زو نمی گسلی

او چو فرو هشت زیر پای تو را