چون همی شادان بباشی گرت گویم «دیر زی»؟

مادر توست این جهان بنگر کز این مادر همی

نیک بخت و جلد زادی یا به نفرین و خزی

چون نیلفنجی به طاعت عمر جاویدی همی؟

تن ز بهر طاعتت دادند، عاصی چون شدی؟

گر نه ای بدبخت، بر پستان مادر چون گزی؟

عارضی با مال و ملک و تا رسی بر آب و نان