ازیرا که من مر بقا را سزاام

اگرشان یکی نان دهی جان ستانی

نه ام من تو را یار و درخور، جهانا

همی دانم این من اگر تو ندانی

نباشد سزای بقا یار فانی

مرا بس نه ای تو ازیرا حقیری

اگرچه به چشمم فراخ و کلانی