گر مرا تن چو تو پر عیب و عوارستی

یوز و باز سخن و نکته م را بی شک

دل دانای سخن پیشه شکارستی

دهر پر عیبم همچون که تو بگزیدی

مر مرا گر پس دانش نشده ستی دل

همچو تو اسپ و غلامان و عقارستی

بی شمارستی مال و خدم و ملکم