گر فزونی نپذیرد جز کاهنده

تو همان تیره گل گنده مسنونی

ای درونی گهر تیره، نمی دانی

که درونی نشود هرگز بیرونی؟

چه همی بایدت این چونین افزونی؟

گفته باشم به حقیقت صفتت، ای تن

گرت گویم صدف لولوی مکنونی