چه همی بایدت این چونین افزونی؟

ای درونی گهر تیره، نمی دانی

که درونی نشود هرگز بیرونی؟

گر فزونی نپذیرد جز کاهنده

گفته باشم به حقیقت صفتت، ای تن

گرت گویم صدف لولوی مکنونی

اندر این مرده صدف ای گهر زنده