اندر این مرده صدف ای گهر زنده

چه همی بایدت این چونین افزونی؟

گفته باشم به حقیقت صفتت، ای تن

گرت گویم صدف لولوی مکنونی

چونکه مانده ستی بندی شده چون خوی؟

غره گردنده به دریای جهان اندر

گر نه ذوالنونی ماننده ذوالنونی