گرت گویم صدف لولوی مکنونی

گر فزونی نپذیرد جز کاهنده

چه همی بایدت این چونین افزونی؟

گفته باشم به حقیقت صفتت، ای تن

اندر این مرده صدف ای گهر زنده

چونکه مانده ستی بندی شده چون خوی؟

غره گردنده به دریای جهان اندر