تو را همی سخنی خوب گشت باید و خوش

چرا ز عقل و سخن چون رمه رمان شده ای؟

چرا که قول تو چون خز و پرنیان نشده است

اگر تو در سلب خز و پرنیان شده ای؟

تو یک جوال پی و گوشت و استخوان شده ای

تو را به حجر گکی تنگ در ببست حکیم

نه بند در تو چنین از چه شادمان شده ای؟