بس است فخر تو را این که بر رمه ایزد

غریب و رانده و بی نان و خان و مان شده ای

به حب آل نبی بر زبان خاصه و عام

نه از گزاف چنین تو مثل روان شده ای

به سان موسی سالار و سرشبان شده ای

جهان چو مادر گنگ است خلق را و تو باز

به پند و حکمت از این گنگ ترجمان شده ای