او نوز یکی دخترکی تاز جوانست

انگور سیاهست و چوماهست و عجب نیست

زیرا که سیاهی صفت ماه روانست

عیبیش جز این نیست که آبستن گشته ست

بی شوی شد آبستن، چون مریم عمران

وین قصه بسی طرفه تر و خوشتر از آنست

زیرا که گر آبستن مریم به دهان شد