در کار بزرگان همه ذلست و هوانست

اندر کرمش، هر چه گمان بود یقین شد

واندر نسبش، هر چه یقین بود گمانست

خردش نگرش نیست، که خردک نگرشنی

دینار دهد، نام نکو باز ستاند

داند که علی حال زمانه گذرانست

مرحاشیه شاه جهان را و حشم را