هست به رنج دل و به هیئت مفرد

خواجه چنان ابر باردار مطرناک

هست به قول و عمل همیشه مجرد

خواجه چو ابر دمنده ایست که جاوید

گر به هنر زیبد و به گوهر، بالش

او را زیبد چهار بالش و مسند

هر که ز فرمان او فراز نهد پای