گر به هنر زیبد و به گوهر، بالش

هست به قول و عمل همیشه مجرد

خواجه چو ابر دمنده ایست که جاوید

هست به رنج دل و به هیئت مفرد

او را زیبد چهار بالش و مسند

هر که ز فرمان او فراز نهد پای

شوم برافتد، چو برق بر تن ارعد