او را زیبد چهار بالش و مسند

خواجه چو ابر دمنده ایست که جاوید

هست به رنج دل و به هیئت مفرد

گر به هنر زیبد و به گوهر، بالش

هر که ز فرمان او فراز نهد پای

شوم برافتد، چو برق بر تن ارعد

هیبتش الماس سخت را بکفاند