او مار بود و مار چو آهنگ او کنی

او را از آن دیار دوانید باین دیار

تا گنج او خراب شد و خیل او اسیر

تا روز او سیاه شد و جان او فگار

اندر جهد ز بیم به سوراخ تنگ غار

گر شاه ما نکشت ورا بود از آن قبل

کز عار و ننگ هیچ امیری نکشته مار