خیز ای بت فرخار، بیار آن گل بی خار

هنگام بهارست و جهان چون بت فرخار

آن گل که مر او را بتوان خورد به خوشی

وز خوردن آن روی شود چون گل بربار

آن گل که مر او را بود اشجار ده انگشت