وز خوردن آن روی شود چون گل بربار

هنگام بهارست و جهان چون بت فرخار

خیز ای بت فرخار، بیار آن گل بی خار

آن گل که مر او را بتوان خورد به خوشی

آن گل که مر او را بود اشجار ده انگشت

و آمد شدنش باشد از اشجار به اشجار

آن گل که به گردش در نحلند فراوان