آن گل که مر او را بتوان خورد به خوشی

هنگام بهارست و جهان چون بت فرخار

خیز ای بت فرخار، بیار آن گل بی خار

وز خوردن آن روی شود چون گل بربار

آن گل که مر او را بود اشجار ده انگشت

و آمد شدنش باشد از اشجار به اشجار