نگاه کن که به نوروز چون شده ست جهان

به باده حرمت و قدر بهار را بشناس

نبید خور که به نوروز هر که می نخورد

نه از گروه کرامست و نز عداد اناس

چو کارنامه مانی در آبگون قرطاس

فرو کشید گل سرخ روی بند از روی

برآورید گل مشکبوی سر ز تراس